زيبائي عشق به سكوته نه فرياد***زيبائي عشق به تحمل كردنه نه خرد شدن و فرو ريختن***

عشق خيالي است كه اگه به واقعييت برسه ديگه تمام شيريني خودشو از دست ميده***

عشق يه كويره كه عاشق تشنه با روياي سراب معشوق قدم به جلو مي زاره***

عشق سخن گفتن با نگاهه***عشق اميد به رسيدن و ترس از نرسيدنه***

                                            delsookhteh.tk  

دلي كنار پنجره نشسته زار مي زند
و خواب ديده ام شبي مرا كنار مي زند
غروب ها كه مي شود خيال چشمهاي تو
تو را دوباره در دل شكسته جار مي زند
يكي نگاه مي كند يكي گناه مي كند
يكي سكوت مي كند يكي هوار مي زند
و عشق درد مشترك ميان ماست با همه
كسي كه شعر گفته يا كسي كه تار مي زند
درست مثل بازي گذشته هاي شاعري
كه جاي سنگ و گل به دوستش انار مي زند
خدا كند به وعده اش وفا كند كه گفته بود
شبي مرا به جرم عشق خويش دار مي زند   

                                            delsookhteh.tk

قلب تو خانة كيست ؟

دستانت نوازشگر كدام گونه هاست ؟ بانوي شبهاي دلتنگي ام !

كاش خواستنم را باور مي كردي . آغوشت را به نوازش اشكهايم عادت بده . بگذار بودنم در بودنت بشكفد . راز تنـــــــــــهاييم را آغوشت مي داند . بگذار با بوي پيراهنت انس بگيـرم .شمارش لحظه هاي گنــــگ بي تو بودن در پيچ و تاب خاطرة دلپذيرت ساقه هاي خشك وجودم را مي روياند .

من در روياي تو دوباره مي شكفم ، جوانه مي زنـــم ، مي رويم . من با ريشة تو مي جوشم ، اما چهرة معصومت با حقيقت روياهايم نمي سازد ؛ انــــــعكاس دلهرة چشمانم در مردمك چشمانت كابوس دستي است كه براي لحظه اي بالا مي آيد و با ويراني وجودي پايـــــين مي افتد ؛

تو مرا در آغوش مي كشي اما چه دير است ، ديگر من نيستم ؛ مَردي كه ايستاده مُرده اســت . نه حلقة اشكي در حيرت گلگونة صورتم و نه حس دستي كه براي لحظه اي بالا مي آيد و با ويــــراني وجودي پايين مي افتد ؛

تو برمي گردي ، با لبخندي ، موهاي رهايت باد را ديوانه مي كند من تنها مي مــــانم ، هنوز دستت را نــگاه مي كنم ؛

من ايستاده مي ميرم ، دركنار خاطرة آمدنت وفاجعة رفتنــــــــــت ساقه هاي شكفتـــه ام مي خشكد. در آغوش بي كسي ها  رها مي شوم .

من بي تو مي ميرم ، مي خـــــــــــــشكم ...

                                           delsookhteh.tk

من غريبه ديروزم  آشناي امروز و فراموش شده فردا

پس در آشناي  امروز مي نگرم تا در

فراموشی فردا يادم کني...  

از کجا آغاز کنم؟   

روایت قصه ای که از عشقی بس بزرگ و با شکوه سخن می گوید

 داستان شیرینی که کهن تر از قــلب دریا هاست ، حقیقت ساده ی

                                           delsookhteh.tk

هیچ وقت نمی خواهم کسی به خلوتم راه یابد .هیچ وقت . تنهایی ام را تنها برای خودم می خواهم ، فقط برای خودم .

اشکهایم را هرگز به کسی نشان نداده ام . هرگز به کسی نشان نخواهم داد .

اشکهایی که  قطره قطره ی آن جلوه گر دل آتش گرفته ام است .

گاهی چنان اشک می ریزم به مانند کودکی تازه متولد شده

             کودکی که تا روز ها غیر از اشک نمی شناسد .

                        خودم باورم نمی شود ؛

                                   چه به روز من آمده ...

                                                سرنوشتم چه خواهد بود .

می سوزد ؛ چه دردناک می سوزد این دل غم گرفته ام ؛ چه بی صدا می سوزد ذره ذره ی وجودم . می سوزم در اوج غربت . فرو می ریزم و می سوزم . می سوزم و باز می سوزم .

اکنون من مانده ام و خاکستری از عشق  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

                                          delsookhteh.tk

درماندگی ام را با تمام وجود حس می کنم .

هیچ به یاد ندارم احساس نا توانی ام  تا به این حد را .

در مقابل عظمتش واقعا ناچیزم ؛ هیچ ام و از هیچ موجودم .

____________________

خواهم ماند تا خوشکامی ات را نظاره گر باشم .

نخواهم ماند تا به خوشوقتی خود بیندیشم .

زین پس خوشی در وجود من خواهد مرد . گرفتار زندانی بس استوار شده ام که فرار از آن تنها یک راه دارد و آن جدایی روح از کالبدم خواهد بود ، شیرین ترین نقطه زندگی ام .

                                                          و آرزویی جز این برایم نمانده ...

                                             delsookhteh.tk

برای لحظاتی نفس هایم تند می شود ، ضربان قلبم  تند تر می زند .

حس بدی دارم ، احساس سوزش عجیبی در سینه دارم . می خواهم فریاد بزنم ، بلند ترین فریاد تمام

عمرم را ، با تمام توانم فریاد بزنم . بغض عجیبی در گلو دارم ، نمی ترکد و اشکم را سرازیر نمی کند .

به نقطه ای خیره می شوم و تا ساعت ها همان طور خیره می مانم ؛ وقتی به خود می آیم ، تا زه می فهمم

که نمی دانم به چه فکر می کردم . می فهمم که حقیر تر از آنم که بار عشقی به این بزرگی را بر دوش کشم .

  سینه ام  زاتش  دل  در غم جانانه بسوخت               

                                  آتشی  بود  در  این  خانه  که  کاشانه بسوخت

  تنم  از  واسطه ی   دوری   دلبر  بگداخت               

                                  جانم   از   آتش   مهر   رخ   جانانه   بسوخت

  هر که  زنجیر  سر زلف  پری رویی  دید                

                                   دل   سودا زده اش   بر  من   دیوانه   بسوخت 

  سوز دل بین که زبس آتش اشکم  دل شمع               

                                   دوش  بر من ز سر مهر چو  پروانه   بسوخت

  آشنایی نه غریب است که دلسوز من است               

                                   چون من  از خویش  برفتم  دل  بیگانه بسوخت

  خرقه ی   زهد   مرا  آب  خرابات    ببرد               

                                  خانه ی   عقل   مرا    آتش   میخانه    بسوخت

  چون پیاله  دلم  از توبه  که کردم بشکست               

                                  همچو  لاله  جگرم  بی  می  و  پیمانه  بسوخت

  ماجرا کم کن و بازآ  که  مرا  مردم   چشم               

                                  خرقه از سر به در آورد و به شکرانه بسوخت

  ترک  افسانه  بگو حافظ  و می  نوش دمی               

                                   که  نخفتیم  شب   و  شمع  به  افسانه  بسوخت

                                           delsookhteh.tk

کارم تمام است.

خدایا من تحمل اش را ندارم ، تحمل بار سنگین این عشق را .

هر چه سعی می کنم فراموشش کنم هر چه بیشتر مجذوبش می شوم.

هر چه کمتر می خواهم فکرش را بکنم هر چه بیشتر غرق در افکار می شوم .

دریغ از لحظه ای بی یاد او بودن . دریغ از شبی بی یاد او به خواب رفتن .

_____________________________________________________________________

کاش می دیدی بی تابی ام را . کاش می دیدی پرپر شدنم را . کاش می دیدی واقعیت تلخ عشقم را .

کاش عاشق بودی و می فهمیدی  دردم  را ...

_____________________________________________________________________

وقتی عاشق می شوی او تو را نمی خواهد ، وقتی عاشقت می شود تو او را نمی خواهی ، و وقتی

هر دو عاشق می شوید هرگز به هم نمی رسید . این قانون جاودانه ی عشق است .  

                                           delsookhteh.tk

خسته ام ، خسته تر از همیشه .

احساس در ماندگی می کنم ، بیشتر از همیشه .

طاقتم را از دست داده ام ، مثل همیشه .

خدایا فقط تو را دارم . فقط تویی که می دانی چه اندوهی در دلم خانه کرده . فقط تویی که می دانی چه در دلم

می گذرد .

ای کاش فقط لحظه ای می توانست از درون قلبم با خبر شود . فقط یک لحظه ...

                                         delsookhteh.tk

 امروز ...
دلم آتش گرفت . فقط نگاهت کردم . فقط نگاه ...
انگار که طلسم شده باشم ، عاجز از انجام هیچ حرکتی .
فقط نگاهت کردم ...
  قطره اشکی به روی نوشته هایم می افتد ، ولی تو هیچ وقت نخواهی دید ، هیچ وقت ؛ نه،
نمی توانی ببینی ، نمی توانی .
نمی توانم به نوشتن ادامه دهم ...........................................................................................

بعد از این ، جمله ی "دوستت دارم تا آخرین نفس" برایم بی معنی است . کاملا بی معنی . به چیزی رسیده ام  فراتر از آن ، بسیار فراتر از آن . که حتی یک لحظه حاضر به از دست دادن این احساسم و کسی که به وجود آورنده ی این احساس بوده ، نیستم . به هیچ قیمتی از دستش نخواهم داد ، حتی به قیمت حیاتم ، حتی به قیمت هستی ام .

امروز هم گذشت ، مثل دیروز ، مثل هر روز دیگر؛ ولی ندای عشق که از درونم فریاد بر می آورد را

 قوی تر از همیشه شنیدم .

امروز عظمت عشق را شناختم ، این ندای عظیم طبیعت را ، فریاد بلند هستی را .

                                            delsookhteh.tk

 به آرامی از ذهنم می گذرد، تمامی لحظاتی که مقابل چشمانم بودی ، تمامی روزهایی که حضورت را با تمام وجودم احساس می کردم ولی اکنون ...
خیلی دلتنگت شده ام . 
 


  دلسوخته تر      از     همه     سوختگانم
                                                از   جمع    پراکنده    رندان   جهانم

  د ر     صحنه     بازیگری      کهنه      دنیا
                                                عشق است قمار من  و  بازیگر آنم

  با آن  که  همه  باخته در بازی عشق اند
                                                بازنده ترین  پس در این جمع نشانم

  عمری است که می بازم  و  یک بار ندارد
                                                اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم

  من زنده از این جرمم و مستحق مجازات
                                                مرگ است مرا گر بزنم حرف ندامت

                                         delsookhteh.tk

 می دانم که یک روز تمام نوشته هایم را می خوانی، می دانم.
تمام آن را بدون اینکه کلمه ای از آن را جا بیندازی.
نتوانستم عشقم را بر زبان بیاورم، نتوانستم. و نخواهم توانست. می دانم.
  همیشه از خود پرسیده ام :
چرا باید باورم کنی. مگر چه در وجود من است که باعث سرافکندگی ات نشود. نمی دانم.
  همیشه با خود گفته ام :
کلمه عشق مقدس تر از آن است که با هر تپش قلبی، نام عشق بر روی آن بگذاری.
ولی نمی دانم چرا به این راحتی "عشق" را بر زبان می آورم. واقعا نمی دانم.
  و در پایان :
خود را پایین تر از آن می بینم که لحظه ای تو را برنجانم با حرف هایی بی سروته ازعشق
با کلماتی بی مقدار که فقط می تواند از بی ارزشی چون من بر زبان آید.
اگر بخوانی تمام آنچه را که نوشته ام، می نویسم و خواهم نوشت، فقط به یک چیز خواهی رسید و آن کمال گستاخی وجود من است. می دانم.

                                            delsookhteh.tk 

روزها یکی پس از دیگری می گذرد و من هر چه بیشتر در آتش درونم ذوب می شوم. لرزشی در خود احساس می کنم. هرگز فکر نمی کردم تا این مرحله پیش بروم. همیشه چیزی در درونم فریاد می زند: تو لایقش نیستی. اما این عشق است که مرا به سویش می کشد.آری، عشق را با تمام وجود احساس می کنم، لمسش می کنم، با اشکهایم لمسش می کنم؛ اشکهایی که ریختنشان را خودم نیز باور نمی کنم.

  تمام ساعات و دقایق و لحظات زندگی ام، جلوی چشمانم است. بشدت احساس تنهایی می کنم. تپش های قلبم با این رنج عجین شده اند. رنجی جانکاه که لحظه لحظه، قسمتی از وجودم را می فرساید. قادر به بیانش نیستم؛ کلمات نا چیز تر از آنند که بتوانند بیانش کنند.

  تنها تبسمی از اوست که در ذهنم ثبت می شود و می ماند، تا ابد می ماند، برای همیشه و تا قیامت.

                                                           تا قیامت 

                                       delsookhteh.tk   

 بنام عشق، با یاد عشق، و برای عشق. عشقی که با گره خوردن نگاهی به وجودی سراسر معصومیت هر چند سو سو کنان شعله گرفت، اندک مدتی نگذشته، چنان به تسخیرم گرفت و چنان عظمتی پیدا کرد که تمام آنچه بودم به یکباره فرو ریخت و غمی بر جایش نشست، غمی از دلتنگی هایم، غمی که احساسش، احساس زیباترین احساس هاست.

  این آغاز راهی است که گام در آن نهاده ام. در دنیایی ماورای دنیای آشنایم سیر می کنم. در کویری خشک و با لبانی تشنه که حتی جرات خوردن جرعه ای آب را ندارد، پیش می روم.نه خواب است و نه رویا، نه حقیقت است و نه سراب؛ تنها یک خیال است که به حرکتم وا می دارد، پیش می روم در مسیری نا آشنا و نا معلوم، فقط می دانم که می روم، می دانم که گام نهاده ام بر جاده ای که انتها ندارد...

  ...چقدر دلتنگش شده ام.دست به قلم می برم و شروع به نوشتن می کنم، شاید اینگونه بتوانم اندکی از یاد فراقش را از ذهنم دور کنم. این مطالب را می نویسم، زینتش می دهم و وبلاگش می کنم، به امید آنکه روزی آنها را بخوانی. بخوانی و بدانی که چه طوفانی در دلم به پاست.

  تمام نوشته هایم، تمام احساسم، و تمام وجودم تقدیم به تو.....

                                        delsookhteh.tk