دلم سوخت و نفهمید کسی  

         دریای اشکم سرازیر شد و ندید کسی

                      هق هق هر شبم را نشنید کسی .

سکوت معنادارم را . نگاه های عجیبم را . افکار مغشوشم را .

                             دلتنگی های ابدی ام را . حضور بی روحم را . . .

                                                                                    نفهمید کسی

شکستن دلم چه بی صدا بود شنیدنش کار هر کسی نبود شاید او هم نشنیدش . قلبم با وجود شکستنش هنوز برای او می تپد و او هرگز این را نمی داند .نمی داند .

ستاره امیدم در لا به لای ظلمت بی انتهای شب گم می شود . دیگر چه امیدی ؟ امید به چه چیزی ؟

مرگ تدریجی .

و این است سرنوشت مختوم تمام دلسوختگان این خاک .                                                

                                                           delsookhteh.tk