روزگاری است که سودای بتان دین من است     

                                        غم  این  کار نشاط   دل  غمـگین  من است

دیدن  روی  تو  را  دیده ی جــان بیـــن  باید       

                                         وین کجا مرتبه ی چشم جهان بین من است

یار من  باش  که  زیب فلک  و  زینت   دهر        

                                        از مه روی تو و اشک چو پروین من است

تا  مــرا  عشق  تو  تعلیم  سخن  گفتـــن  داد      

                                        خلق را ورد زبان مدحت و تحسین من است

دولت  فقر  خدایـــــــا  به  من   ارزانی   دار      

                                        کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است

یا  رب  آن کعبه ی  مقصود  تماشاگه کیست       

                                        که  مغیلان  طریقش گل  و نسرین من است

واعظ  ثحنه شناس  این  عظمت  گو مفروش      

                                       زانکه  منزلگه  سلطان  دل مسکین من است

حافظ  از حشمت  پرویز دگــر قصه  مخوان      

                                      که لبش جرعه کش خسرو و شیرین من است